donderdag 29 juli 2021

Alles over Papendrecht

Duizend mensen
Archieffoto drukte op Veerpromenade
21
jun

Duizend mensen

Duizend. Echt duizend… Dat is hoeveel mensen ik vrijdag 18 juni in levenden lijve heb gezien. Niet ontmoet natuurlijk, maar gezien. Het is de dag van mijn tweede vaccinatie met Pfizer, dus precies één week voor mijn persoonlijke Corona-bevrijdingsdag.

De ochtend begint bewolkt en klam, maar met een frisse ondertoon. Zo’n morgen volgend op de eerste onweersbui na een periode van hitte en droogte. Ik fiets vanuit Papendrecht naar het station in Dordrecht en neem de trein naar Gouda, waar mijn priklocatie is.

Precies drie uur te vroeg kom ik aan in een zonovergoten Gouda. Opzettelijk uiteraard. Ik kom hier nooit en heb wel zin in wat ‘vreemde mensen’ zien. Lopen door een stad, is voeding voor de ziel, althans de mijne. Nog geen vijf minuten na aankomst is ie er, die cocktail van elementen die overal ter wereld de stad vertegenwoordigt. De geur van hitte op huisvuil vermengd met kookluchten uit restaurants, de klanken van soft popmuziek uit kledingwinkels en knetterende scooters op de achtergrond en natuurlijk niet te vergeten: de opengebroken straat. Heerlijk: de stad!

Ik loop eerst naar Museum Gouda, waar ik bedank voor de audiotour die mij in detail wil vertellen hoe ik met andere ogen naar kunst kan kijken. Daar heb ik nu geen geduld voor. Ik kom niet voor details, maar voor één of twee werken die me ‘pakken’. Dat lukt: een landschapsfoto van Hans Wilschut en het schilderij van Charley Toorop.

Eenmaal weer buiten, loop ik het zinderend hete centrum van Gouda in. Hoe dichter ik bij De Markt kom, hoe drukker het wordt. Het voelt goed. Recht tegenover het prachtige stadhuis zie ik een klein terras bij een lunchcafé. Er is precies één tafeltje vrij. Links van mij zit een opa met twee puber-kleindochters; ze voeren een verrassend gedetailleerd gesprek over auto’s. Rechts van me zit een stel van middelbare leeftijd, dat een weekendje weg is, blijkt uit een gesprekje met de serveerster. Op de kaart is te lezen, dat het lunchcafé gerund wordt door mensen met een verstandelijke beperking die “er erg trots op zijn u te mogen bedienen”. Dat blijkt. Het is één en al vrolijkheid en vriendelijkheid tussen vreemden.

Ik moet opschieten; het is ruim een half uur lopen naar de vaccinatielocatie. Onderweg zie ik mensen in alle maten, kleuren en leeftijden. Van een Surinaams meisje dat cornrow-vlechtjes maakt bij haar blonde vriendin tot een tanige tachtiger op de fiets die stilhoudt voor een praatje met een kennis, ijsjes etende stelletjes, rennende kinderen en leveranciers in busjes.

In de sporthal is het drukker dan bij mijn eerste vaccinatie, maar al na een half uur sta ik weer buiten. Na de trein tot Dordrecht, fiets ik over de brug terug naar Papendrecht, waar ik als afsluitend cadeautje een vroege avondspitsfile zie. Gezellig, al die mensen. Als ik thuis aankom, kan ik nog net op tijd mijn fiets in de schuur zetten, voordat een wolkbreuk de tuin blank zet.

Sommige dagen zijn perfect, gewoon perfect.

Er zijn mensen die net als ik niet kunnen wachten op de vrijheid die we vanaf zaterdag terugkrijgen. Maar anderen zijn bang: voor duizend mensen op één dag, voor alles weer moeten in plaats van niks mogen, voor een opleving van het virus, voor het ‘oude normaal’.

Ik hoop dat we elkaar een beetje de ruimte geven. Letterlijk, door ons te houden aan de anderhalve meter die nog geldt, maar ook figuurlijk, om naar eigen voorkeur de nieuwe vrijheid in te vullen. Ik wens u allemaal een fijne, ontspannen zomer!

Deel dit bericht met je vrienden!

Trijntje van Es

Trijntje van Es

Single, één dochter. Thans D66-fractievoorzitter in de gemeenteraad en lid van de Drechtraad. Eerder communicatieadviseur in het bedrijfsleven, freelance tekstschrijver en docent maatschappijleer. Studeerde Politicologie in Leiden en Journalistiek in Utrecht.

Overzicht columns