Rogier van Erkel over leven als acteur en huidige voorstelling
PAPENDRECHT - Rogier van Erkel (40) is zondag 22 februari te zien in Theater De Willem met theatergezelschap Meneer Monster. Ze spelen de familievoorstelling ‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft’, op een kinderboek gebaseerd. Daarmee treedt de acteur voor het eerst binnen zijn voormalige woonplaats op. Voordat hij deze jeugdvoorstelling speelde deed Rogier ook veel ander acteerwerk. Esmee de Vlaam sprak met hem over de aankomende theatershow en zijn carrière.
Wanneer wist u voor het eerst dat u acteur wilde worden? Waardoor kwam dat?
“Een van de eerste theaterervaringen die ik me echt nog kan herinneren was de voorstelling ‘De Kikkerkoning’ in Theater De Willem. Ik heb die gezien met mijn moeder samen. Later hoorde ik van haar nog vaak terug dat ik het heel lang over die voorstelling had. Er was een kikker, een gouden bal en een prinses. En daar was ik blijkbaar helemaal door gefascineerd. Ik was toen 5 jaar, denk ik?”
Voelde u toen al de behoefte om mee te spelen in die voorstelling?
“Ik denk dat dat een beetje later kwam, op de basisschool toen we de eindmusical deden. We speelden elk jaar een voorstelling. Eraan meedoen vond ik heel leuk, zeker aan het eind. Bij de musical in groep 8 had ik net niet de hoofdrol bemachtigd. Iemand anders ging ermee vandoor. Dat vond ik écht jammer en toen dacht ik: Hé, dit vind ik blijkbaar heel leuk, daar wil ik wel iets mee doen. Toen was ik een jaar of 12.”
Hoe zag uw weg naar het professionele acteren eruit, en wat waren belangrijke hoogtepunten of keerpunten daarin?
“Ik ben naar de middelbare school gegaan bij De Lage Waard, ook in Papendrecht. Daar was vrijdagmiddag altijd de toneelclub waarin we elk jaar een voorstelling maakten. Daarbij heb ik eerst een jaar geholpen met het geluid en licht. Dit vond ik al te gek. En toen dacht ik ook al wel: ‘Oeh, misschien dat ik volgend jaar zelf op dat podium wil staan.’ Na de middelbare school ben ik opgeleid tot Docent Theater in Zwolle. Op die school kwam ik erachter dat ik niet wilde lesgeven in drama, maar echt zelf wilde acteren. Dat vind ik het allerleukst. Nadat ik daar vier jaar heb gestudeerd, ben ik naar Amsterdam verhuisd en ging ik daar aan de Toneelschool & Kleinkunstacademie studeren. Ik leerde er over acteren voor film, series en op het toneel. Ik studeerde dus acht jaar in totaal!”
Zijn er rollen of projecten geweest die u hebben gevormd als acteur?
“Ik heb heel veel jeugdtheatervoorstellingen gespeeld bij Theatergroep Kwatta, een ontzettend leuk gezelschap uit Nijmegen dat helaas niet meer bestaat. Daar heb ik mooie rollen mogen spelen en heel veel geleerd. Ik speel ook bij Het Concertgebouworkest prachtige muzikale voorstellingen en dan ben ik vaak de enige acteur. Een enorm orkest speelt de klassieke muziek en hier overheen vertel en verbeeld ik een verhaal. Dit is zo gaaf om te doen. Toen ik op school zat hoopte ik zulke projecten of voorstellingen te mogen gaan opvoeren.”
Welke uitdagingen kwam u tegen bij het acteren en hoe ging u daarmee om?
“Ik heb in mijn leven veel audities gedaan en werd misschien nog wel vaker afgewezen. Af en toe word je aangenomen. Vaak ben ik op mijn fiets thuisgekomen met goede hoop op een rol. Vervolgens kreeg ik later een mailtje of belletje met de mededeling dat het hem toch niet was geworden. Je hebt dan net leuke mensen ontmoet of er ligt een heel mooi script klaar. Daar baal je wel flink van, als het toch niet lukt. De volgende stap is weer je best doen bij rollen die je wel speelt op dat moment en zien of daar weer iets nieuws uit voortkomt.”
Acteert u liever voor een camera of op het toneel?
“Ik vind theater zelf het leukst, omdat er dan publiek bij zit. Bij film zijn er wel een regisseur of mensen die achter de schermen meekijken, maar je speelt voor degenen die straks in de bioscoop zitten of tv kijken. Je ziet ze niet op het moment dat jij speelt. In het theater hoor en voel je dat je met de toeschouwers samen bent. En daar kan je bijschaven tijdens het spelen: ‘Oeh, deze zaal is stil of juist luidruchtig. Ik speel het net een beetje anders, kijken wat er dan gebeurt.’ De vraag ‘Hoe gaan we het vandaag neerzetten?’ vind ik heel leuk eraan. Voorstellingen worden elke keer dat je ze speelt herhaald. Maar de uitvoering verschilt steeds iets, aangezien het publiek ook telkens verschillend is.”
Zijn er aspecten van acteren die u spannend vindt? Welke?
“Er is standaard wel een beetje spanning, want bij live voorstellingen kan er zomaar wat geks of onverwachts plaatsvinden en iets misgaan waarna je snel moet improviseren om het weer goed te krijgen. Altijd blijft die spanning er wel. Maar ja, inmiddels ben ik dat gewend. Tenzij er echt hele heftige dingen misgaan zal het sowieso goed komen. Gelukkig heb ik dat nog niet meegemaakt.”
Is er een rol die u nog graag zou willen spelen?
“Poeh, moeilijke vraag eigenlijk. Ik heb al vele mooie rollen gespeeld. Heel veel mensen zeggen dan Hamlet in Shakespeare. Dat is natuurlijk wel de ultieme rol.”
Hoe ziet u uw toekomst als acteur de komende jaren?
“Ik speel nu veel jeugdtheater en vooral voor jongere kinderen. Ik vind dit een ontzettend leuk publiek. Die zijn nog lekker open en ze hebben niet zo’n last van hun mobiele telefoon, wat heel erg prettig is. Ik hoop dat ik nog voorstellingen kan blijven spelen die ik nu al speel en misschien ook wel nieuwe shows voor deze doelgroep.”
Speelt u liever toneel voor kinderen of volwassenen?
“Ik vind de combinatie heel erg leuk. Je kunt dan voor de kleine kinderen een mooi verhaal vertellen of iets heel spannend maken. De ouders kunnen vaak met kleine grapjes vermaakt worden of via hun kinderen zelf weer een beetje kind zijn. Wanneer zij zien dat hun eigen kinderen helemaal verwonderd naar iets zitten te kijken is het vaak veel makkelijker om bij hen ook verwondering teweeg te brengen. En dat vind ik ontzettend mooi.”
Is dat voor u de motivatie om mee te spelen met Meneer Monster?
“Ja, zeker. Toen ik gevraagd werd om bij Meneer Monster te komen spelen vond ik dat een hele eer. Verschillende voorstellingen die ik van hen gezien had zijn voor kinderen leuk en grappig. Er zitten zoveel dubbele lagen in met humor. Daardoor zijn ze misschien voor de ouders zelfs nog leuker.”
Welke rollen speelt u bij het gezelschap Meneer Monster?
“Ik speel nu in ‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft’ De Mol. Ondertussen speel ik ook De Muis in ‘De Wintergruffalo’. Daarmee zijn we tijdens de kerstvakantie zo’n twee weken lang op tour gegaan. Eind januari is deze tour van ‘Over een kleine mol…’ begonnen.”
Is ‘Over een kleine mol…’ veranderd in de loop der jaren?
“Meneer Monster haalde het kinderboek jaren geleden al naar het toneel, ik geloof in 2010 of 2011. Het is een oude voorstelling die door meerdere acteurs is gespeeld. Ik doe dit nu sinds een jaar of zes. Vijftien jaar terug was de show misschien wat stereotyperend her en der. Best wat flauwe accentjes hebben we eruit gehaald. Daarnaast maakten wij het verhaal een beetje up-to-date met wat humor van nu. Jarenoude kostuums gebruiken we nog wel. Letterlijk in een nieuw jasje zijn we dus niet.”
Heeft ‘Over een kleine mol…’ een boodschap die u graag zou willen meegeven?
“Het verhaal gaat over een klein molletje dat op een ochtend op zijn kop gepoept wordt en langs allerlei dieren gaat om te onderzoeken wie het heeft gedaan. Allemaal zeggen ze: ‘Nee, dat is mijn poep niet. Kijk, mijn poep ziet er zo uit.’ Uiteindelijk komt hij erachter dat de hond op zijn kop gepoept heeft en poept het molletje ook op zijn kop. Het poepje van de mol is zo klein dat de hond het helemaal niet doorheeft. Toch denkt de mol: ‘Lekker puh!’ Dus een boodschap in de voorstelling is om een beetje voor jezelf op te durven komen. Ook niet bang zijn voor de mensen om je heen en de wereld. Ik denk dat we daarnaast de kinderen en hun ouders willen meegeven dat naar het theater gaan heel erg leuk is.”
Wat betekent het voor u om met Meneer Monster in Papendrecht te spelen?
“Sinds ik in 2011 aan De Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie ben afgestudeerd heb ik in ontzettend veel theaters in Nederland en het buitenland gespeeld. In Amerika, Canada, Ierland, Engeland, Italië, Egypte, China, noem het maar op, maar nog nooit in Theater De Willem in Papendrecht! Een paar jaar geleden had ik tegen de boekers van onze voorstelling gezegd: ‘Kunnen jullie niet eens proberen om ons in Papendrecht neer te zetten, want ik zou daar zo graag eens willen spelen.’ Steeds paste dat niet of was er geen plek in het theater. Maar dit seizoen werd er een plekje gevonden in Papendrecht. Ja, dat is echt heel tof en bijzonder. Ontzettend veel zin in, om daar te gaan spelen!”
Mist u Papendrecht wel eens sinds u in Amsterdam woont?
“Ik kom er nog af en toe, want mijn vader woont er nog, mijn zussen en al mijn neefjes en nichtjes. Ik moet toch wel een stukje rijden om bij hen langs te gaan en dat vind ik wel jammer. Alles is hier in Amsterdam verder wel te vinden wat ik zoek qua theater en cultuur.”
Heeft de sfeer of grootte van Theater De Willem invloed op hoe u speelt?
“Daar gaan we achter komen op zondag, want ik heb er dus nog nooit gespeeld! Ik denk wel dat het anders gaat zijn voor mij dan alle andere voorstellingen, omdat ik nu zelf op het toneel mag staan waar ik 35, 36 jaar geleden als klein kind ‘De Kikkerkoning’ zag. Dat is wel maf. Wat ook altijd meespeelt is als er mensen in de zaal zitten die je kent. Ken ik niemand, dan is het gewoon een publiek. Zie ik mensen individueel zitten, dan denk ik: ‘Oh, daar zit diegene. Wat zou die er eigenlijk van vinden?’ Ik ga dan soms heel technisch denken. Er zullen best veel mensen zijn die ik ken, denk ik. Wanneer er heel veel bekenden in de zaal zitten ben ik heel benieuwd wat dat gaat doen.”
Wat zou u zeggen tegen mensen die graag acteur willen worden?
“Ga achter die droom aan. Als je acteur of actrice wil worden, dan is dat niet iets wat je zomaar eventjes bedenkt. Er zit vaak een hele sterke wil achter en die kun je supergoed gebruiken zodra je echt achter zo’n droom aangaat. Ga naar een toneelvereniging om veel te proberen en daar te kijken wat je ligt, wat je leuk vindt. Toneelspelen is superleuk om samen te doen, heb ik altijd gemerkt en die samenwerking vind ik enorm motiverend. Je kan het nooit helemaal alleen doen, in het theater, maar wel met elkaar.”
-S.jpg)
