vrijdag 14 mei 2021

Alles over Papendrecht

Weerzien met Joop Herwig (79): Voetballen met een bal van papier en elastiek

6 april 2012 (door Hans Huisman)

PAPENDRECHT - Joop Herwig  was al 29 jaar toen hij voor zo’n slordige zestig gulden per week een profcontract tekende bij de Schiedamse eerstedivisionist SVV ondertekende. Twee jaar later voetbalde hij nog een jaar bij aartsvijand Fortuna Vlaardingen en keerde daarna terug bij zijn oude liefde Papendrecht, waar hij de strijd om de landstitel meemaakte. Volgens insiders is Herwig de beste voetballer die bij voetbalvereniging Papendrecht heeft rondgelopen. ,,Daar moet ik hartelijk om lachen.’’

De eerste sappige anekdote van de inmiddels 79-jarige maar nog bijzonder fit ogende Joop Herwig vliegt na een paar seconden al over tafel. ,,Wij hadden in mijn tijd bij Papendrecht een bijzonder fanatieke terreinknecht. Manus Vleut. Als wij wat personele problemen hadden en de tegenstander misschien wel eens te sterk zou kunnen zijn, zette hij de sluizen open en dan liep het veld op sportpark de Slobbegors onder water.´´

Joop Herwig werd in 1932 in Alblasserdam geboren en verhuisde zeven jaar later naar Papendrecht. ,,Ik was de laatste van twaalf kinderen. Ik ben met vijf broers en zes zussen opgegroeid in een supergroot gezin. Opgegroeid in de arme crisisjaren, maar omringd door warmte. Mijn vader werkte in de scheepsbouw. Mijn broers zijn daar ook allemaal terecht gekomen. Ik was de enige die kon studeren en op kantoor terechtkwam. Ik heb uiteindelijk veertig jaar bij de kabelfabriek in Alblasserdam gewerkt. We zijn nog met zijn vieren over. Ik heb nog twee zussen en een broer.’’

Herwig leerde de eerste voetbalkunsten op straat. ,,Ik ben pas rond mijn vijftiende, zestiende jaar, dus na de oorlog lid geworden van VV Papendrecht. In de oorlogsjaren voetbalden in Papendrecht de buurten tegen elkaar. Zo had je een ploeg van het Eiland, van het Zand, van de Hoge Dijk en van de Boezem. Soms hadden we niet eens een bal. Dan maakten we die zelf. Van papier en elastiek. ’’

Binnen een jaar nadat hij lid was geworden, Joop Herwig was nog zestien jaar, voetbalde  hij in het eerste elftal. Pas in het seizoen 1960-1961,  op zijn 29ste jaar, werd de technisch en tactisch begaafde en tweebenige middenvelder gespot door het betaalde voetbal. ,,Ik kreeg direct het vertrouwen van de toen pas 24-jarige  trainer Hans Croon. Als linkerspits. Ik heb twee jaar lang bijna alles gespeeld. SVV had een sterk elftal in die tijd. Met onder anderen een nog jonge Piet Romeijn die later naar Feyenoord zou gaan. Na twee jaar werd mijn contract niet verlengd, maar ik werd gevraagd door buurman en aartsrivaal Fortuna Vlaardingen, de club van trainer Rinus Gosens. Van hem kreeg ik veel minder speeltijd en besloot na een jaar terug te gaan naar Papendrecht. Betaald voetbal is trouwens een groot woord. Overdag werken en maar twee keer trainen per week. De overwinningspremie was zestig gulden, bij een nederlaag kreeg je vijftien gulden. Bij SVV deed ik alles met het openbaar vervoer. Dus met de bus, tram, bus en het laatste stuk met de benenwagen. Bij Fortuna Vlaardingen kreeg ik een autootje. Dat was wel een rijkdom.’’

Met Papendrecht beleefde Herwig de gouden jaren, inclusief de strijd om het landskampioenschap bij de amateurs dat uiteindelijk door RIOS werd gewonnen. ,,De uitoverwinning op Emmen was een legendarische zege natuurlijk. Met de broertjes van Beveren, Wil en Jan, in de gelederen. We gingen met de helikopter heen en weer en haalden het potje uit, terwijl we thuis van Emmen hadden verloren.’’

Herwig stopte met voetballen in het eerste elftal richtte zijn vizier op een toekomst als trainer. ,,Ik heb nog wel tot mijn 53-ste jaar gevoetbald, maar ik wilde ook als trainer slagen en heb zelfs het één na hoogste trainersdiploma gehaald, waarmee ik assistent in het betaalde voetbal mocht zijn.’’ Groot-Ammers was in 1965 zijn eerste club. ,,In het eerste jaar degradeereden we, het tweede jaar werden we kampioen. Met onder anderen de 17-jarige Leo Boele als topscorer, Jan van der Vliet en ‘zwarte’ Cees Mourik in de gelederen.’’  Daarna was Herwig nog trainer van de jeugd van DS’79 met spelers als Gradus Roeland, Hans Schoon en Ad van der Gijp, van topamateurteams als RVVH, SHO en rond 1973 en 1975 van Woudrichem. ,,Van Woudrichem kan ik me nog herinneren dat dat een bijzonder ontspannen periode was. Ik had graag ook mijn A-diploma gehaald, maar ik ben niet geselecteerd.’’

Scoren tegen De Munck en in De Kuip
Joop Herwig kan terugblikken op tientallen bijzondere hoogtepunten, maar ook op bijzondere doelpunten in zijn SVV-periode. ,,Zo speelden we uit tegen Veendam. We wonnen met 0-2, ik scoorde beide doelpunten. De doelpunten waren niet zo bijzonder, wel de keeper van Veendam. Frans de Munck. Toen al een legende. Als hij het veld opstapte, stapte er een autoriteit op het veld. Hij controleerde zelf altijd de netten. Een andere bijzonder doelpunt was in een bekerwedstrijd tegen Feyenoord in de Kuip. Het was winter, op de tribune zaten hooguit vijfduizend toeschouwers, maar in De Kuip spelen blijft een onvergetelijke ervaring. We verloren met 3-2. Geen schande.

Elke woensdagmiddag naar de soos
Joop Herwig geen supporter geweest van het eerste zondagelftal gebleven. ,,In de huidige selectie is bijna geen Papendrechtse jongen meer te vinden. Dat vind ik jammer. Ik hoop dat ze het beleid in de toekomst voor wat betreft de zaterdagafdeling gaan aanpassen. Eigen jeugd inpassen. Net als in de gouden jaren. Ik kom nog wel elke woensdagmiddag op het voetbalveld. Op de soosmiddag. Daar komen alle oude helden bij elkaar om onder het genot van een hapje en een drankje met elkaar te kaarten, te biljarten, te sjoelen en natuurlijk te kletsen. Dat heeft de club perfect geregeld.’’

Tekst en foto: Jan Volwerk

Deel dit bericht met je vrienden!